Jak? Prosto, niewymyślnie, naturalnie, bo tak się przejawia poetycka dojrzałość. Przejrzyste nie znaczy jednak oczywiste, bo nie ma poezji bez tajemnicy. To wiersze wyciszone, ale nie bezdźwięczne, to głos poetycki, który pośród wielu daje się rozpoznać, tak bardzo jest osobny.
O czym? O tym, co spotyka mnie i Ciebie i co zwie się losem. O miłości, która jest rozstaniem i pragnieniem, a jeśli się spełnia to właśnie w wierszu. O świecie, w którym jest droga „jaką przemierzamy/ na podobieństwo tych/ co przeminęli”, i gdzie są nawet „bezdroża demokracji”, i gdzie jest las z jasną polaną w głębi, przez którą „wciąż idziesz do mnie”.
Liryka Agnieszki Metelskiej – niemal ascetyczna, bo taka zwykle rodzi się z doświadczenia i przeżycia. Z mądrości.

Mieczysław Machnicki

Agnieszka Metelska – poetka, adwokat, dziennikarka. Jej reportaż „Tragarze codzienności” znalazł się wśród najlepszych, najważniejszych reportaży XX wieku w „Antologii polskiego reportażu XX wieku” pod redakcją Mariusza Szczygła. Autorka zbiorów wywiadów: „Szukanie puenty życia” i „Gdzie diabeł nie może” (wspólnie z Ewą Nowakowską) oraz zbioru reportaży: „Pokuta po polsku”. Znana dziennikarka, reporterka m. innymi „Przeglądu Tygodniowego” i „Twojego Stylu”. Od dziennikarstwa odeszła do adwokatury. Była rzecznikiem prasowym Naczelnej Rady Adwokackiej. Obecnie wykonuje zawód adwokata prowadząc indywidualną kancelarię adwokacką. Wydała też esej o procesach politycznych „Adwokatura warszawska w latach nadziei i przełomu”. Wierna poezji od czasów studenckich, gdy związana z grupą poetycką „Stajnia” recytowała swoje pierwsze liryki. „Ślad” to kolejny po „Pamięci” tom wierszy tej poetki.